Tapicerowana ściana za łóżkiem wygląda dobrze tylko wtedy, gdy nic jej nie zakłóca. Gniazdka i przełączniki na wysokości zagłówka potrafią zrujnować cały efekt, dlatego warto zaplanować ich położenie jeszcze przed montażem paneli. Najprostsze rozwiązanie to przeniesienie punktów elektrycznych na bok łóżka, do szafki nocnej albo do listwy przypodłogowej. Wtedy tapicerka pozostaje jednolita, a dostęp do prądu nadal jest wygodny. Jeśli remont masz już za sobą, zostają rozwiązania zastępcze — od obudowy z płyty MDF po gotowe maskownice.

Kluczowa jest grubość i konstrukcja paneli. Miękka tapicerka na piance potrafi sama w sobie ukryć płaski przełącznik, o ile ten nie wystaje poza lico ramy. Wystarczy wyciąć otwór w piance, wyprowadzić przewód i zamontować osprzęt pod tapicerką, zachowując kilka milimetrów luzu na palec. Trzeba przy tym pamiętać o wentylacji — zbyt szczelne zabudowanie mechanizmu może prowadzić do przegrzewania się osprzętu. Zanim zaczniesz ciąć, sprawdź, jak wygląda ściana tapicerowana za łóżkiem od strony stelaża i gdzie biegną przewody.

Alternatywą jest przeniesienie sterowania do zagłówka. Jeśli masz łóżko z regulowanym zagłówkiem, możesz w nim ukryć przycisk do lampki lub gniazdo USB. Wtedy tapicerowana ściana pozostaje czysta, a funkcje są pod ręką. Warto też rozważyć listwę przypodłogową z wbudowanymi gniazdami — to rozwiązanie sprawdza się w sypialniach, gdzie nie chcesz wiercić w panelach. Pamiętaj tylko, żeby przed zakryciem punktów elektrycznych wykonać próbę obciążeniową i sprawdzić, czy wszystko działa.

Ostateczny wybór zależy od tego, czy remontujesz od zera, czy adaptujesz gotowe wnętrze. W pierwszym przypadku projekt instalacji powstaje razem z projektem tapicerki. W drugim trzeba pogodzić estetykę z tym, co już jest w ścianie. Niezależnie od wariantu zasada jest jedna: najpierw zaplanuj dostęp do prądu, potem kryj go tapicerką. Dzięki temu unikniesz demontażu paneli za pół roku.