Open space ma sens tylko wtedy, gdy hałas nie zjada koncentracji. Najczęstszy błąd to wrzucenie wszystkich do jednego worka: sprzedaż, programiści, obsługa klienta i dział kreatywny siedzą obok siebie, a potem wszyscy narzekają na poziom decybeli. Tymczasem klucz leży w podziale na strefy — ciche, w których obowiązuje zasada „nie rozmawiamy”, oraz pracownicze, gdzie można swobodnie dzwonić i uzgadniać sprawy.

Granica między strefami nie może być umowna. Ściana działowa, regał z książkami, a nawet wysoka szafa aktowa dają więcej niż deklaracja „będziemy się pilnować”. W praktyce sprawdza się układ, w którym strefa cicha leży z dala od wejścia, kuchni i drukarki, a strefa pracownicza — bliżej ciągów komunikacyjnych. Warto też rozważyć parawan akustyczny, który pochłania dźwięki, zamiast je odbijać; jeśli nie wiesz, jak dobrać materiał, skorzystaj z porad na introlek.pl, gdzie opisano wyciszanie biur krok po kroku. Pamiętaj, że odległość między stanowiskami poniżej dwóch metrów sprzyja podsłuchiwaniu rozmów, nawet gdy nikt nie podnosi głosu.

Strefa cicha wymaga twardych reguł: brak rozmów przez telefon, wyciszone powiadomienia, zakaz spotkań „na szybko” przy biurku. Dobrze jest wydzielić ją wizualnie — innym kolorem wykładziny, innym rodzajem biurek, a przede wszystkim oznaczeniem w postaci tabliczek. Pracownicza strefa z kolei powinna mieć dostęp do telefonów i miejsc do wideokonferencji, żeby nikt nie prowadził rozmowy z klientem na środku sali. W obu strefach działają te same zasady akustyki: miękkie materiały na ścianach, dywany, sufity podwieszane z wełną mineralną.

Nie da się poprawić akustyki raz na zawsze. Trzeba mierzyć poziom hałasu — wystarczy aplikacja w telefonie — i obserwować, gdzie ludzie się skarżą. Co kwartał warto przejrzeć układ miejsc: czy strefa cicha nadal jest cicha, czy ktoś nie przeniósł tam drukarki. Elastyczność w aranżacji i konsekwencja w egzekwowaniu zasad dają więcej niż jednorazowy remont. Dźwięk w biurze to nie kwestia estetyki, ale warunek, żeby ludzie mogli myśleć.